Het ultieme genot

Terry Rodgers - The Apotheosis of Pleasure 

Het feest is in volle gang, zoals je kunt zien, maar kom gerust binnen. We hebben hier niets te verbergen, iedereen is welkom. Neem een drankje en maak het je zelf gemakkelijk. Wacht, laat me je eerst iets vertellen over enkele mensen hier.

Kijk, die man met dat zwarte haar, dat is Ludo, een hele aardige vent. Hij is schrijver, meestal van korte verhalen, zo uit het leven gegrepen, heel humoristisch en vaak met een verrassende ontknoping. Hij is een graag geziene gast hier, maakt met iedereen een praatje en vindt het leuk om complimentjes uit te delen. Hij ziet alles van de zonnige kant, kan ook serieus zijn maar altijd met een kwinkslag. Het enige waar Ludo wel eens moeite mee heeft is om de d’s van de t’s te onderscheiden. Een kniesoor die daar op let.

Sonia met haar roze stola is kunstcritica en loopt stad en land af voor bezoekjes aan tentoonstellingen en galerieën. Ze is dol op feestelijke openingen, ideale gelegenheden om gewapend met een glas champagne haar uitgebreide netwerk te onderhouden en ervaringen uit te wisselen met de kunstenaar in kwestie. Ze heeft een geheel eigen jargon ontwikkeld wat niet altijd kan verhullen dat ze de meeste tijd de grootst mogelijke onzin staat uit te kramen. Ze kan zelf trouwens ook verdomd aardig schilderen, althans dat beweren haar intimi. Buiten deze kring wordt ernstig aan de artistieke waarde van haar expressieve zelfportretten getwijfeld.

Adam staat meestal een beetje apart en kijkt alsof hij op het verkeerde feestje is beland. Dat gevoel achtervolgt hem zijn hele leven al. Adam is een echte allrounder. Hij is zo veelzijdig dat het zijn grootste handicap is geworden. Het zit hem dwars dat hij nergens echt in uitblinkt. In gezelschap is hij bang om door de mand te vallen, ontmaskerd te worden. De angst om in zijn hemd te staan is zo groot, dat hij zich meteen maar helemaal heeft uitgekleed. Gelukkig voor hem valt dat in dit gezelschap nauwelijks op.

 Eefje is een hele spontane meid. Ze is open, eerlijk en vindt het fijn om met iedereen van gedachten te wisselen. Af en toe heeft ze de neiging om de dingen er uit te flappen. Dat komt haar wel eens duur te staan, maar ze is altijd graag bereid om haar fouten toe te geven en om te proberen ervan te leren. Ze is moeder van twee lieve kinderen. Zou je niet zeggen als je haar zo ziet, vind je niet.

 Kom, loop even mee naar buiten, laat ik je het zwembad zien.

Daar staat Paul, een fotograaf, die kiekt alles wat los en vast zit. Hij is gezegend met een rotsvast vertrouwen in eigen kunnen en straalt dit graag uit. Er zijn weinig vrouwen die weerstand kunnen bieden aan zijn onschuldige blauwe ogen en niet voor het oog van de camera uit de kleren gaan. Maar als je het mij vraagt, kijkt Paul eigenlijk het liefst naar portretten van zichzelf.

Laten we maar weer naar binnen gaan, daar valt meer te beleven.

Sylvie is er bij gaan zitten, nou ja zitten. Ze lijkt altijd wat afwezig. Zelfexpressie is haar motto en daarnaast ook zelfreflectie. Schrijvend zoekt ze haar weg. Meestal gaat het over kleine persoonlijke dingen, die haar bezighouden, met veel aandacht voor intieme details. Ze deinst er niet voor terug zichzelf bloot te geven. Wat anderen daarvan vinden, daar is ze niet zo mee bezig. Als ze zich maar kan koesteren met het idee dat ze graag en veelvuldig bekeken wordt.

Leo is recensent voor een krant en heeft letterlijk overal verstand van. Over tal van onderwerpen schrijft hij uitdagende columns voorzien van prikkelende illustraties. Dat valt niet overal in goede aarde. Soms waagt iemand het om hem van repliek te dienen. Pas dan komt Leo’s ware talent naar boven, dat is om iemand tot de grond toe af te breken. Hij heeft een meesterlijk oog voor de zwakheden van een ander en schept er plezier in dit genadeloos uit te spelen. Niet zelden weet hij het zo te draaien dat niet meer duidelijk is, wie nu wie beledigt. Aan het einde van het liedje ligt de ander aan zijn voeten en smeekt om vergiffenis. Excuses worden dan ruimhartig geaccepteerd. Zo sportief is Leo dan ook wel weer. Goed beschouwd is het helemaal geen kwaaie vent als je hem een beetje hebt leren kennen. Dat geldt eigenlijk voor iedereen hier. Het zijn allemaal fantastische, unieke persoonlijkheden.

 Nu heb ik je meer dan genoeg verteld. Zoals ik al zei, daar kun je voor je zelf een drankje inschenken. Meng je tussen het gezelschap, maak gerust een praatje met iemand die je leuk lijkt, waarover je maar wilt. Kijk rond, laat je zelf zien, voel je vrij en geef je over aan het ultieme genot.

Dit verhaal is volledig uit de duim gezogen. Gelijkenissen met bestaande personen zijn onbedoeld en berusten op toeval. Alhoewel ik wel iets gelezen heb over de diepere bedoelingen achter de afgebeelde schilderijen, heb ik me hierdoor niet laten leiden. Ik verwacht niet dat de kunstenaar van al dit moois, Terry Rodgers me dit kwalijk zal nemen.

De schilderijen maken deel uit van de serie ‘The Apotheosis of Pleasure’. In het Scheringa Museum zal van 17 mei tot 13 september een tentoonstelling ingericht worden met een twintigtal werken uit deze serie.

http://www.scheringamuseum.nl/nl/

De afbeeldingen heb ik geplukt van zijn eigen website.

http://www.terryrodgers.com/

Zou best wel eens druk kunnen gaan worden daar in Spanbroek, als ze tenminste de gemaskerde mannen buiten de deur weten te houden. Gelukkig zijn de doeken zo groot dat je er niet onder je arm mee naar buiten kunt lopen.